Skip to content

Wynik hospitalizacji lub zatrzymania oddechu poza szpitalem u dzieci

4 tygodnie ago

491 words

U dzieci wynik zatrzymania krążenia poza szpitalem jest słaby, z bardzo wysoką śmiertelnością i chorobami neurologicznymi.1 Wiele osób, które przeżyły, pozostaje w stałym stanie wegetatywnym, z czego nie jest prawdopodobny.2 Ostatnio wiele napisano na Zaprezentowano przewidywanie wyniku po resuscytacji krążeniowo-oddechowej u dorosłych [3] oraz różne kryteria zakończenia wysiłków resuscytacyjnych.4 W dużym badaniu z udziałem dorosłych jedynie 0,4% pacjentów, którzy nie odpowiedzieli na zaawansowane leczenie podtrzymujące w szpitalu przetrwały do wyładowania ze szpitala, a wszystkie miały umiarkowaną do ciężkiej niezdolność mózgową.3 Bonnin i wsp.4 i Kellermann i wsp.3 zalecają, aby wysiłki resuscytacyjne zostały przerwane na miejscu, jeśli normotermiczne osoby dorosłe z zatrzymaniem krążenia poza szpital nie odzyskuje spontanicznego krążenia w ciągu 25 minut po rozpoczęciu standardowego zaawansowanego wspomagania życia sercowego. Czy istnieje podobny limit czasowy dla zaawansowanego wsparcia życia u dzieci, powyżej którego nie ma dalszego wzrostu przeżycia. W niedawnym badaniu nie było jednoznacznego porozumienia między lekarzami co do optymalnego czasu resuscytacji u dzieci [5]. W naszym badaniu podjęliśmy próbę ustalenia odsetka przeżycia wśród dzieci po aresztowaniu poza szpitalem, aby porównać obecne wskaźniki przeżycia z przeżyciem 10 lat temu, określić predyktory przeżycia u pacjentów pediatrycznych i zaproponować wytyczne dla ograniczenia czas trwania CPR u dzieci.
Metody
Dokumentacja szpitalna pacjentów, którzy przybyli do szpitala dla chorych dzieci w Toronto po zatrzymaniu akcji serca lub oddechu, została poddana przeglądowi. Szpital jest 350-łóżkowym szpitalem pediatrycznym. W oddziale ratunkowym bierze udział 52 000 pacjentów rocznie. Zatrzymaniami krążeniowo-oddechowymi zarządzał zespół resuscytacyjny, w skład którego wchodzi starszy i młodszy mieszkaniec pediatrii, mieszkaniec anestezjologiczny i chirurgiczny oraz lekarz oddziału ratunkowego. Wysiłki w zakresie reanimacji i podawania leków opierały się na wytycznych American Heart Association dotyczących resuscytacji dziecięcej.6 Wszyscy pacjenci, którzy zgłosili się do oddziału ratunkowego bez oddychania spontanicznego lub wyczuwalnego tętna (lub bez nich) między styczniem 1986 r. A czerwcem 1993 r. uwzględnione w badaniu. Badane osoby zostały zidentyfikowane poprzez sprawdzenie wszystkich zgonów, które miały miejsce w oddziale ratunkowym oraz wszystkich pacjentów przyjętych na oddział intensywnej terapii (ICU) po RKO. Uwzględniono tylko pacjentów, u których podjęto próbę resuscytacji.
Charakterystyka pacjentów, które zostały zarejestrowane i skorelowane z wynikami, to: wiek, diagnoza, czas, jaki minął, oraz sposób leczenia między zatrzymaniem a przybyciem do szpitala, pulsem, temperaturą, wcześniejszą chorobą, rytmem serca, liczbą dawek leków resuscytacyjnych podawano czas trwania próby resuscytacji, wartości ciśnienia krwi tętniczej i wartości glukozy. Przeanalizowano trzy wskaźniki przeżycia: utrzymujący się powrót spontanicznego krążenia i późniejsze przyjęcie do OIT, przeżycie do wypisu ze szpitala i przeżycie w 12 miesięcy po wypisaniu. Zaobserwowano czas spędzony na OIOM, późniejszy przebieg i leczenie choroby oraz czas pobytu w szpitalu
[podobne: diklofenak, citalopram, bifidobacterium ]
[patrz też: kardiomiopatia rozstrzeniowa rokowania, kaszel krtaniowy u dorosłych, kątnica jelita ]